യാത്രകള് എനിക്കിഷ്ടമാണ് ..സ്കൂളില് നിന്നും വിനോദയാത്ര പോകുമ്പോള് ഞാന് വീട്ടില് ചോദിക്കുമായിരുന്നു ..വിടില്ല എന്നറിഞ്ഞിട്ടു കൂടി ..പിന്നെ പിന്നെ ജോതി ചേച്ചി പറയുമായിരുന്നു എന്റെ വിഷമം കണ്ടു നിനക്കു ജോലി കിട്ടുമ്പോള് തനിയെ പോകാലോ എവിടെ വേണേലും എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത് എന്ന് ..പിന്നെ പിന്നെ അത് മനസ്സില് സൂക്ഷിച്ചു.അതെ ഇന്നു എനിക്ക് എവിടെ വേണേലും പോകാം ..അങ്ങനെ എനിക്ക് ജോലി കിട്ടിയതിനു ശേഷം ഞാന് ആദ്യമായി നടത്തിയ ഒരു ദൂരയാത്ര ...അതിനും നിമിത്തം ഉണ്ടായിരുന്നു ..എന്റെ രാത്രികളിലെപോഴോ ഞാന് ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു ..ആ സ്വപ്നത്തില് എന്റെ ഇഷ്ട ദേവനായ ശിവന്റെ സാനിധ്യം ഉണ്ടായിരുന്നു ..അന്നെന്റെ മനസ്സില് പതിഞ്ഞതാണ് കുടജാദ്രി ..പിന്നീടങ്ങോട്ട് ആ പേരിനോട് എനിക്ക് പ്രണയമായി ..എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ആ സ്ഥലം എവിടെയെന്നു ....പക്ഷെ അവസാനം എല്ലാം കൂടെ ഒത്തു വന്നു ..കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഒരു യാത്ര മൂകാംബിക അവിടെ ചെന്നപ്പോള് അറിഞ്ഞു കുടജാദ്രി അവിടെ അടുത്താണെന്ന് ..പിന്നെ ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല ..അങ്ങോട്ട് യാത്ര തിരിച്ചു പലരും പറഞ്ഞു വേണ്ടെന്നു പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സു പറഞ്ഞു എന്നെ അങ്ങോട്ട് മാടിവിളിക്കുന്നു എന്ന്..
പോക്നായി അവിടെ അന്വേഷിച്ചപോള് അറിഞ്ഞു അവിടേക്ക് ജീപ്പ് മാത്രമേ പോകൂ എന്ന്..എന്നാലും ഞാന് പിന്മാറിയില്ല .എന്റെ ആഗ്രഹം കണ്ടു എന്റെ സുഹൃത്തിനും ഒഴിഞ്ഞു മാറാന് കഴിഞ്ഞില്ല.പിന്നെ ജീപ്പില് ആയി യാത്ര കൂടെ തിരുവനന്ദപുരം കളക്ട്രേറ്റില് ജോലി ചെയ്യുന്ന രണ്ടു മധ്യ വയസ്കരായ സ്ത്രീകളും അവരും കേട്ടറിഞ്ഞു ആഗ്രഹം മൂത്തിട്ടാണ് വരവ് ..ഞാന് മനസ്സില് പറഞ്ഞു എന്നെ പോലെ വട്ടുള്ളവര് വേറെയും ഉണ്ടല്ലേ?? അതും പെണ്ണുങ്ങള് ..യാത്ര തുടങ്ങിയപ്പോള് രസം പിടിച്ചു ..പരസ്പരം പരിജയപെട്ടു..അതിനിടയില് ആരോ പറയുന്നത് കേട്ടൂ അവിടെ പാര്വതി ദേവിയുടെ പ്രതിഷ്ഠ ഉണ്ടത്രേ ..അപ്പോ ശിവന്?? അതിനെ കുറിച്ച് അവര്ക്ക് വലിയ അറിവില്ല..എന്റെ മനസിലെ വിഷമം ഞാന് പുറത്തു കാണിച്ചില്ല ..പെട്ടെന്ന് മനസിലായി ജീപ് റോഡ് വിട്ടു കാട്ടു വഴിയിലേക്കു കയറി ഇനി ഇരുപതു കിലോമീടര് മല കയറണം ഇന്നലെ മലയിലെത്തൂ ..പിന്നെ നാലു കിലോമിടെര് കാല്നടയായി ..സിജു(സുഹൃത്) എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി..ഇവന് വട്ടാണോ?? എനിക്ക് മനസിലായി അവന് മനസ്സില് പറയുന്നു ..റോഡ് കണ്ടപ്പോള് അത് മലയില് നിന്നും വെള്ളം ഒലിച്ചു വരുന്ന തോടാണ് എന്ന് മനസിലായി ..ജീപ് റോഡിലൂടെ കുട്ടികള് വട്ടുരുട്ടുന്നത് പോലെ യാതൊരു ലക്കും ലഗാനുമില്ലാതെ മുന്ഭാഗം വലത്തോട്ടും പിന്ഭാഗം ഇടത്തോട്ടും മാറി മാറി ചരിഞ്ഞു അലമുറയിട്ടു കൊണ്ട് കയറ്റം കയറി ..
ഓടിക്കുന്നവനെ കണ്ടപ്പോള് ഒരരോഗ്യം ഇല്ലാത്തവനെ പോലെ ഒരു വശത്തോട്ടു വലിഞ്ഞിരുന്നു വളയം പിടിക്കുന്നു ..ഇവന് കേമന് തന്നെ മനസ്സില് പറഞ്ഞു ..ഞാന് പ്രകൃതിയെ ആസ്വതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു ..ജീപ്പ് വളവുകളും തിരുവുകളും മാറി മാറി കയറി പിന്നിടുന്ന വഴികളെ നോക്കി ഞാന് കഷ്ടപ്പെട്ട് പിടിച്ചിരുന്നു ..കേറ്റം ദുഷ്കരമായി വരുന്നത് മനസിലയ്യി ജീപിന്റെ കരച്ചില് കേട്ടപ്പോള് ..പിന്നെ ഒരു വളവ് എത്തിയപോള് അവനൊന്നു നിന്ന് ഡ്രൈവര് പിന്നോട്ടെടുത്തു ..തിരിയാന് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരു വളവും ഒപ്പം വലിയ കയറ്റവും..അയാള് ജീപ് അല്പം പിന്നോട്ടെടുത്തു ..എന്റെ നോട്ടം തിരിച്ചു പിന്നില്ലെക്കായി ..ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിന്നോ?? പിന്നിലേക്കു ആഴമുക്ക കൊക്ക..കൊക്കയുടെ വക്കിലുള്ള ഒരു പാറയില് ഉടക്കി ജീപ് നിന്ന് അവന് വീടും വളയം പിടിച്ചു തിരിച്ചു കയറ്റം കയറ്റി..ഹൂ ഒരല്പം മന്നോന്നിടിഞ്ഞാല് പോടീ പോലും ഇല്ല കണ്ടു പിടിക്കാന്..ഞാന് ആണ് അറ്റത്ത് ഇരിക്കണത്.. അപോ ആദ്യം താഴേക്ക് പോണതും..എന്തായാലും ഞാന് കുടജദ്രിയെ പ്രണയിച്ചു ഇരുന്നു..എനിക്ക് തിടുക്കമായിരുന്നു എന്റെ പ്രണയിനിയെ കാണു ന്നത് പോലെ ..എന്റെ മനസിന് പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത നിര്വൃതി അതെന്തുകൊണ്ടെന്ന് ഇന്നുമെനിക്ക് അറിയില്ല..ഒരുപക്ഷെ നിങ്ങള്ക്കത് മനസിലാകില്ല....
മലകയറി കഴിഞ്ഞപ്പോള് സിജു വീണ്ടും എന്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി..ഇത് കാണാനാണോ ഇവിടെ വന്നത് എന്നാ ഭാവത്തില് ..പക്ഷെ ഞാന് അത് കണ്ടതായി ഭാവിച്ചില്ല..ഞങ്ങള് മല കയറാന് തുടങ്ങി എനിക്ക് തോന്നി ഇതുപോലെ ആകുമോ സ്വര്ഗം..മലന്ചെരിവും കാറ്റും പുല്ത്തകിടിയും എല്ലാ മായിട്ട് എന്റെ മനസിന് വളരെ സന്തോഷം.ഒരു പക്ഷെ വയറു നിറയെ ഇഷ്ട ഭക്ഷണം കഴിച്ചാല് പോലും ഇത്രേം മാനസിക സുഖം കിട്ടില്ല .. ഞാന് ഓടി യോടി മലകള് കയറി..ആ മലകള്ക്ക് മുകളില് നിന്നും താഴേക്ക് നോക്കിയപ്പോള് തോന്നി മനുഷ്യന് എത്ര നിസ്സാരമാണ് ഈ ഭൂമിയില് എന്നിട്ടും നിലക്കാത്ത അഹങ്കാരവും അഹങ്ധയും മാത്രം ..അവിടെ എത്തിയപോള് എന്റെ മനസ്സു ആരോടോ ഞാന് അറിയാതെ സംസാരിക്കുന്നതു പോലെ ..ഏതോ ജന്മത്തില് എനിക്കവിടെ വച്ചു എന്തോ നഷ്ടപെട്ടത് പോലെ ..ഓരോ മലകളും കയറിയിരങ്ങുമ്പോള് എന്തെന്നില്ലാത്ത നിര്വൃതി ..അവസാനം അവിടെ എത്തുമ്പോള് എന്താണ് നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു ..എന്റെ മനസ് പറഞ്ഞു അവിടെ ഒരു ശിവ പ്രതിഷ്ഠ ഉണ്ടെന്നു ...പക്ഷെ കൂടെ ഉള്ളവര്ക്കര്ക്കും അങ്ങനെ ഒരരിവില്ല..മനസ് വല്ലാതെ ആയിപോയ്യി ..മലകള് മാറി മാറി അവസാനം അതിനവസനമായി ഒരു ഒറ്റക്കല് കോവില് കണ്ടു തുടങ്ങി അവിടെയെതിയപോള് അവിടെ ഒരു അദിശങ്കര വിഗ്രഹം ..അതിനു ഉമ്മറത്ത് രണ്ടു മുന്നു സന്യാസിമാരും സന്യാസിനികളും അവര് വളരെ സന്തോഷത്തോടെ ഞങ്ങളെ വരവേറ്റു ...അവര് പറഞ്ഞു ഇതാണ് അവസാനം ഇനി അങ്ങോട്ട് ഒന്നും പോകാന് ഇല്ല...എന്റെ മനസ് വല്ലാതെ ആയി ..അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള് മറ്റൊരു വയസായ സന്ന്യാസി വരുന്നത് കണ്ടു ഞാന് വീണ്ടും അദ്ദേഹതോട് ചോദിച്ചു ഇവിടെ ശിവ പ്രതിഷ്ടയില്ലേ ??അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു ഉണ്ട് ..ഇതിനപ്പുറം ആരും പോകാറില്ല ഇവിടെ നിന്ന് ഒറ്റയടിപ്പതയിലൂടെ പോണം ദുഷ്കരമാണ് ..കുട്ടിക്ക് പോകണമെന്നു അത്രയ്ക്ക് 
ആഗ്രഹം ഉണ്ടെങ്കില് ഞാന് കൂട്ടിനു വരം ഒരു സന്യാസിനി പറഞ്ഞു ..ഇതിലൂടെ ഒരു ഒറ്റയടി പ്പാതയുണ്ട് അതിലൂടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങിയാല് അവിടെ ഒരു ശിവ പ്രതിഷ്ടയുണ്ട് അങ്ങോട്ട് ആരും പോകരില്യ..എന്റെ മനസ് സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു..എന്തുകൊണ്ടാണ് എന്നറിയില്ല ..ശിവക്ഷേത്രത്തില് നിന്നും ഞാന് അനുഭവിച്ച ശാന്തിയും സന്തോഷവും ഒരിടത്തുനിന്നും എനിക്ക് കിട്ടിയിട്ടില്ല..ശിവ ക്ഷേത്ര പരിസരത്തെ ഞാന് ഒരു പാട് ഇഷ്ടപെട്ടിരുന്നു...ഞാന് പോകാന് തയ്യാറെടുത്തു ..കൂടെ ഉള്ളവരോട് പറഞ്ഞു നിങ്ങള് വരണമെന്നില്ല ഞാന് ഇവരോടൊപ്പം പൊയ്ക്കോളാം ...മറ്റുള്ളവര്ക്കൊന്നും എന്നെപോലെ ആ സ്ഥലം അത്ര അസ്വതിചില്ലെന്നു എനിക്ക് മനസിലായിരുന്നു ..നേരം ഇരുട്ടാന് തുടങ്ങി നീ ഇന്നി താഴോട്ട് പോയാല് ശരിയാവില്ല സിജു പറഞ്ഞു ..അത് കേട്ട് കൂടെ ഉള്ളവരും അത് തന്നെ പറഞ്ഞൂ ..ഇനി വരൂ തിരിച്ചു നടക്കാം ..അത്രയും പേര് എനിക്ക് വേണ്ടി കാത്തു നില്ക്കില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായ്യി..ഞാന് ഒന്ന് കൂടെ ആ ഒറ്റയടി പാതയിലേക്ക് എത്തിനോക്കി മനസുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു ..നിന്നെക്കാണാന് ഞാന് ഇനിയും വരും...ഒരിക്കല് ഒരു പക്ഷെ തനിച്ച്..അല്ലെങ്കില് എന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള്ക്ക് തടസം നില്ക്കാത്തവര്ക്കു ഒപ്പം........
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ